Abi kardeş minibüste ikisinin de gözleri ilerlerde bir yerlerde boşlukta, dalgın seyir halindeydiler. Kafaları ve vücutlarının duruşu dikti. Zor gününde dik kalmayı tercih eden aile geleneğinin göstergesi, şimdi kalıtım yoluyla ailenin son iki erkeğinde kendini devam ettiriyordu.

Abi arada henüz bugün tanıdığı/haberdar olduğu kendisinden yirmi yaş küçük kardeşine tam ona doğru yönelmeden bakma girişimlerinde bulunuyor, bakmak ister gibi kafasını sola aşağıya çevirir gibi oluyor, sonra vazgeçiyor eski vaziyetini alıyordu. İşin gerçeği uzaktan bakınca kardeş oldukları hiç de anlaşılmıyordu. Hele henüz bugün karşılaşıp tanışan iki kardeş oldukları, tahmin edilemez ihtimaller arasındaydı. Birbirlerine karşı mesafeli duruşları sanki yan yana denk gelmiş iki yolcuymuş görüntüsü veriyordu. Benzer bakışlar benzer duruş ama birbirini umursamaz tiplerdi.

İlerlemekte oldukları yolun her iki tarafında yol boyunca devam eden mezarlık vardı. Yolcular arasındaki yaşlıca kadın bahsediyordu yanındakilere. Bahsediş tarzından ilk defa bu minibüste karşılaştıkları anlaşılıyordu ancak gerek birbirlerine hak veren “tabi komşucum”lardan gerekse konuşacak insan ihtiyacının mekan tanımadan vücut bulmasından sanki yılların komşularıymış gibi kaynaştıklarına şahit olunabilirdi. Diyorlardı ki, mezardakilerin ruhları rahatsız olurmuş böyle pervasız çalışmalardan. Nereye kadarmış bunlar böyle hergün hergün. Müslüman adam bunu düşünmezmiymiş.