ömer gamyükü Külliyâtı

sallantı
muallaktır muhakkak yani

gerek yok
yokmuş
yokoluyor

dünya büyüdükçe içine gömülüyor.
gömülsün
kıpırtısı neyinse içerdekinin
ölsün

dağıldı yağmur kokan tenlerin hoşluğu
toprağı okşayan ayaklar topraktan ayrıldı
çünkü ruhsuz birinin icadıdır şemsiye
çünkü şimdi topraktan sadece dikenler dirilir
dokunuşlar bitik artık,abanmalar gözde
çağ sızısı taşımazsan eğer ve
hiç kimse seni sevmeyebilir

sar beni, sakla kaygımla örülü cibinlik
ne tarafa yüz çevirsem
o gülüşlerle bezeli hainlik