dağıldı yağmur kokan tenlerin hoşluğu
toprağı okşayan ayaklar topraktan ayrıldı
çünkü ruhsuz birinin icadıdır şemsiye
çünkü şimdi topraktan sadece dikenler dirilir
dokunuşlar bitik artık,abanmalar gözde
çağ sızısı taşımazsan eğer ve
hiç kimse seni sevmeyebilir

sar beni, sakla kaygımla örülü cibinlik
ne tarafa yüz çevirsem
o gülüşlerle bezeli hainlik
bir bıçak sapından kavranıp çevrilir içinde
adı sahte ısrardır,kanından çay demlenir
biri yüzüne somurtuyorsa candan
senle hiç bir işi yok demektir

ve seni bütün bunlardan ayrı tutuyorum
sen bu hayattan önce,bu hayattan öte
harcın başka türlü karılmış senin
sevişinde ne hırs,ne tamah birikir
gelmezsin,yazgımız değil tenime değmez tenin
anlıyorum seni başımı çatlatarak
ve açılıyor kumbara,elde var sıfır, yaş yirmi bir.